Hoge nood

Hoge nood

Met een druk op de knop zoeft de halfronde deur open en onthult zo een ruime design toiletruimte, inclusief fonteintje, in de trein.
Ik sta in het halletje, voor de toiletdeur op wacht bij mijn fiets en zie de ene na de andere reiziger in hoge nood naar binnen schuifelen. Een toiletjuffrouw zou hier goede zaken doen! Zonder uitzondering kijkt men zoekend om zich heen hoe die deur nu toch weer dicht gaat. Af en toe sluit de deur zich weer na een druk op de knop, maar dit lijkt willekeurig, want de meeste tijd blijft hij pontificaal open staan, waar men ook op drukt.
In het krappe halletje wringt een stevig gebouwde Surinaamse oma zich langs mij heen. Ze heeft haar kleindochter bij de hand en in de andere hand meerdere tassen. Ze moet erg nodig plassen en praat onophoudelijk tegen haar onwillige kleindochter: „ Ja, maar je moét even mee naar binnen, want oma moet plassen en je kunt niet alleen blijven.” Het meisje sputtert tegen, ze verzet geen stap en weigert om de toiletruimte binnen te gaan en ondertussen blijft oma praten en zoeken naar de knop om de deur te sluiten. Het zit niet mee. De volautomatische deur blijft wijd open staan en toont het toilet in al haar ‘design-glorie’.
Als ik aanbied om even op het meisje te letten tijdens haar toiletbezoek, is ze zichtbaar opgelucht: „ Oh, echt waar?! Wilt u dat doen?” Ze grijpt om zich heen naar de deur, maar als deze onverbiddelijk open blijft staan, roept ze vanaf het toilet: „ Ach ja, we zijn toch meisjes onder elkaar hé?! Als de trein vaart mindert en we halt houden bij een perron vol met reizigers die gaan instappen, probeer ik me zo breed mogelijk te maken….
Oma komt even later onverstoorbaar op me aflopen, pakt het meisje bij de hand, raapt haar tassen op en verdwijnt al pratend in de trein: „ Nou, bedankt hoor! Heel erg bedankt. Als ik u toch niet had gehad!”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *