De trein naar Niemandsland

De trein naar Niemandsland

Een bijzonder afscheid

Op de rouwkaart staat een afbeelding van een treinrail die tot in het oneindige doorloopt. Daarboven een foto van de overledene, mijn vroegere buurman Chris, en de tekst ‘De trein naar Niemandsland’. Van dit lied van de Nederlandse zanger Frans Bauer had ik tot op dit moment nog nooit gehoord, maar het bleek het lievelingslied te zijn van Chris, die gek was op treinen.
De zolder van zijn knusse kleine hoekwoning was helemaal omgebouwd tot een treinlandschap dat deze hele ruimte vulde. Alleen in het midden was een klein stukje opengelaten, van waaruit de boel aangestuurd kon worden. Er waren jaren van sparen van locomotieven, wagons en andere accessoires en talloze bezoekjes aan beurzen en rommelmarkten aan vooraf gegaan, voordat alles er precies uitzag zoals Chris dat wilde.
Helaas heeft hij niet veel van zijn treinen kunnen genieten, want zijn gezondheid liet hem steeds meer in de steek en de laatste jaren was hij vaak zo benauwd dat hij de klim naar de bovenste verdieping niet meer kon maken. Het plaatsen van een traplift naar de eerste verdieping was nog even een welkome verbetering, maar al gauw bleek deze ook niet meer te gebruiken, want elke inspanning werd Chris teveel.
Op dinsdag 26 september 2017 is hij, volgens de rouwkaart, ingestapt in de trein naar Niemandsland en een paar dagen werd hij door een dertigtal familieleden, vrienden en buren onder de klanken van Frans Bauer naar zijn laatste rustplaats op de begraafplaats aan het Emmaplein gebracht.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *